Federer, Nadal ve Djokovic'i Yendiler… Sonra Kayboldular

Paris, 31 Mayıs 2009. Rafael Nadal, Roland Garros'ta 31 maçtır yenilmiyordu. O gün karşısında 23. seribaşı bir İsveçli vardı. Maçın sonunda o seri bitmişti.

Federer, Nadal ve Djokovic yıllarca Grand Slam'leri kendi aralarında paylaştı. Onları erken turlarda yenmek neredeyse imkânsızdı.

Ama bazı günler, sıralamada çok gerideki oyuncular bu imkânsızı başardı. Sonra çoğu sessizce kayboldu.

Bu, o isimlerin hikâyesi. Dört durak, altı isim. Hepsi Grand Slam'de, hepsi bu üç efsaneden birine karşı.

İlk durak: Paris, 2009.

Nadal, Roland Garros'a dört yıllık şampiyon olarak gelmişti. Dördüncü turda karşısında Robin Söderling vardı.

Söderling ilk seti 6-2 aldı ve maçı dört sette bitirdi: 6-2, 6-7, 6-4, 7-6. Nadal, Roland Garros'taki ilk yenilgisini aldı.

Bunun ne kadar büyük olduğunu bir rakam anlatıyor: Nadal, Paris'te kariyeri boyunca yalnızca 4 kez kaybetti. İlki buydu.

Söderling o turnuvada finale kadar yürüdü. 7 Haziran'da Federer onu 6-1, 7-6, 6-4 yendi. Federer bu kupayla kariyer Grand Slam'ini tamamladı ve 14 Grand Slam'le Sampras'ın rekoruna ulaştı. Yani Söderling'in zaferi en çok Federer'e yaradı.

Söderling sonraki yıllarda dünya 4 numarasına kadar yükseldi. Ama 2011'de mononükleoz geçirdi. O yaz son maçına çıktı ve bir daha korta dönemedi. 2015'te emekliliğini açıkladı.

İkinci durak: Wimbledon, 2012.

Nadal, birkaç hafta önce yedinci Roland Garros'unu kazanmıştı. İkinci turda karşısında Çek Lukáš Rosol vardı. Dünya 100 numarası, 26 yaşında. Wimbledon'da yıllarca elemelerde kalmış, ana tabloya ilk kez çıkmıştı.

Maç beşinci sete gitti. Nadal dördüncü seti 6-2 alınca çatı kapatıldı ve oyun uzun süre durdu.

Dönüşte Rosol beşinci sete servis kırarak başladı ve son oyunu sıfıra kazandı. 6-7, 6-4, 6-4, 2-6, 6-4.

Nadal o maçtan sonra diz sakatlığı yüzünden yılın geri kalanında korta çıkamadı.

Rosol ise iki ATP kupası kazandı, sıralamada 26'ya kadar yükseldi. İki yıl sonra Wimbledon'da yine Nadal'la eşleşti, bu kez kaybetti. 2024'te raketini bıraktı.

Üçüncü durak: Wimbledon, 2013. Bu kez iki gün içinde iki şok.

Pazartesi, ilk tur. Nadal yine Roland Garros şampiyonu olarak gelmişti. Karşısında Belçikalı Steve Darcis, dünya 135 numarası.

Darcis üç sette kazandı: 7-6, 7-6, 6-4. Nadal, kariyerinde ilk kez bir Grand Slam'e ilk turda veda etti.

Darcis'in sevinci kısa sürdü. Maçta omzunu sakatladı ve ikinci tura çıkamadan çekildi.

Çarşamba sıra Federer'deydi. Son şampiyondu, Wimbledon'da yedi kez kupa kaldırmıştı. Karşısında Ukraynalı Sergiy Stakhovsky, dünya 116 numarası.

Stakhovsky dört sette kazandı: 6-7, 7-6, 7-5, 7-6. Federer'in üst üste 36 Grand Slam çeyrek finali serisi o gün bitti.

Stakhovsky 2022 başında emekli oldu. Kısa süre sonra Rusya Ukrayna'yı işgal etti. O da raketi bırakıp ülkesini savunmak için orduya katıldı.

Bizce bu hikâyenin asıl kırılma noktası Wimbledon 2013'tü. Çünkü iki efsane, iki gün arayla, sıralamada ilk yüzün dışındaki iki oyuncuya elendi.

Dördüncü durak: Melbourne.

2017 Avustralya Açık, ikinci tur. Novak Djokovic son şampiyondu ve Melbourne'da altı kez kupa kaldırmıştı. Karşısında Özbek Denis Istomin, dünya 117 numarası. Turnuvaya Asya-Pasifik davetiye elemesini kazanarak girmişti.

Maç neredeyse beş saat sürdü. Istomin beş sette kazandı: 7-6, 5-7, 2-6, 7-6, 6-4.

Bir yıl sonra aynı turnuvada sıra Güney Koreli Chung Hyeon'daydı. 21 yaşında, dünya 58 numarası. Bir önceki turda Alexander Zverev'i eledi, ardından dirsek sakatlığından yeni dönen Djokovic'i üç sette yendi.

Chung, Grand Slam'de yarı finale çıkan ilk Koreli oldu. Yarı finalde rakibi Federer'di. Ama ayağındaki su toplamaları yüzünden maçı bırakmak zorunda kaldı.

Sonra bel sakatlığı geldi. Dünya 19 numarasına kadar çıkan Chung, yıllarca kortlardan uzak kaldı. 2026 baharında hâlâ küçük turnuvalarda oynuyordu.

Son durak: hikâyenin ortak noktası.

Bu oyuncuların her biri, tenisin en büyük isimlerinden birini bir günlüğüne yere indirdi. Sonra kimini hastalık durdurdu, kimini sakatlık. Biri ise kendini bir savaşın içinde buldu.

Bizce bu altı ismi unutturan şey o maçlar değildi, o maçlardan sonra gelenlerdi. Tarih kupaları hatırlıyor, o günleri değil.

Söderling, Rosol, Darcis, Stakhovsky, Istomin, Chung.

Sence bu listedeki en büyük sürpriz hangisiydi?